Når vinteren verkeleg legg seg her ute i havgapet, rett nord om Stadt, er det godt for sjel og kropp og kome seg opp på fjellet. Med vidsyn utover kvite sletter som endar i det uendelege blålilla havet.
Me er midt i den blåe timen. Under oss ligg leia nordover mellom øyar, holmar og skjer. Her ser ein lys i stovene, som små stjerner som blinkar, akkurat som over oss. Der ein ser leia mot nord, med leidarstjerna som endepunkt.
Når sola går ned, attom Stadtlandet, kjem skyminga fort. Det gjeld å kome seg ned til Stokkholmen før mørket legg seg. Låmi nedover Øyradalen går forbi jaktbuda ved Øyravatnet, langs elva og inn mellom bjørkeskogen før ein endar på den gamle setervegen ned mot Sandvikskaret.
Me er midt i den blåe timen. Under oss ligg leia nordover mellom øyar, holmar og skjer. Her ser ein lys i stovene, som små stjerner som blinkar, akkurat som over oss. Der ein ser leia mot nord, med leidarstjerna som endepunkt.
Når sola går ned, attom Stadtlandet, kjem skyminga fort. Det gjeld å kome seg ned til Stokkholmen før mørket legg seg. Låmi nedover Øyradalen går forbi jaktbuda ved Øyravatnet, langs elva og inn mellom bjørkeskogen før ein endar på den gamle setervegen ned mot Sandvikskaret.
På vegen kryssar eg harespor, og orrhøna skvett opp rett framom dei syngande treskia i eit gnistrande føre. Det går unna i 6 kalde, det vert vanskeleg for Alaskahuskyen, Varga, å halde fylgje. Vel nede i Skaret lyt eg stoppe, kvile lårmusklaturen og vente på den grå prikken oppe i løpa. No skal me berre over Skåla, før skia igjen skal få suse nedover mot Stokksundet. Det er ikkje kvardagskost med ski frå topp til fjøre, her i havgapet på Sunnmøre. Ja, vinteren 2010 vil me hugse i lang tid.
